KLAY, Uzbad
(Smutek Podlasia)

a. służy analizie - rozszczepia (ale efekt widać gdy puści się wiązkę na ekran) b. zagina i obniża ostrość - jeśli się przezeń patrzy (jeśli ekranem jest oko)

Za pryzmat służą okoliczności, czas i miejsce. Obraz = f(x, y, z, t, materiał i kąt prymatu, okoliczności dodatkowe).

 pryzmat m IV, D pryzmaty ^ Patrzeć na coś,

widzieć coś przez pryzmat czegoś (nie: kogoś) «ujmować coś z pewnego punktu widzenia»: Odkąd utracił zdrowie, zaczął parzeć na cały świat przez pryzmat swojej choroby. // U Pol. (2),190.

 pryzmat m IV, D. -u, Ms. ~acie; lm M. -y,

fiz. « graniastosłup prosty, o podstawie trójkąt- nej, z przezroczystego materiału, służący do zmiany kierunku biegu wiązki światła oraz do rozszczepiania światła na barwy składowe; stosowany w najrozmaitszych przyrządach op- tycznych » ^ fraz. Patrzeć na coś, widzieć coś przez pryzmat czegoś «ujmować coś z pewne- go punktu widzenia, interpretować sobie coś w szczególny sposób»

PRYZMAT, ugrupowanie artyst. działające 1930-39 w Warszawie; czł. P. byli gł. uczniowie F.Sz. Konarskiego i malarze złączeni z nimi wspólną ideologią plast., m.in.: L. Adwento- wicz, J. Dutkiewicz (gł. ideolog grupy), Z. Ko- nonowicz, K. Laeissch, K. Łada, L. Pękalski, J.S. Sokołowski, J. Studnicki, W. Taranczewski, J. Wodyński, K. Tomorowicz (do 1935); two- rzyli oni zwartą grupę artyst., nie sformowali na piśmie żadnego programu; w swojej sztuce wychodzili do natury, a gł. ich zainteresowania koncentrowały się wokół koloru; powszechne wśród nich zainteresowanie malarstwem ścien- nym zrealizowano dopiero po wojnie.

Niedookreślony punkt teraźniejszości to pewnik aksjomatyczny, którego się nie definiuje. Wyjaśniamy jednak że położenie punktu P jest funkcją czasu (P(t)), a punkt jest niedookreślony bo nie jesteśmy w stanie zatrzymać czasu i wskazać punkt (patrz też zasada Hisenbergera).

Wspomnienia i wrażenia minione i otrzymane to pewniki aksjomatyczne których nie definiujemy. Wszystkie wspomnienia i wrażenia minione znajdują się w przestrzeni wspomnień i wrażeń minionych (patrz 1.2.2) a wrażenia otrzymane w siedlisku myśli ().

Jest to otoczenie ? niedookreślonego punktu teraźniejszości P o promieniu dt.

Przestrzenią wspomnień i wrażeń minionych jest niepusta przestrzeń teoretyczna zawierająca wspomnienia i wrażenia minione.

Obrazem O jest obraz wspomnienia lub wrażenia minionego, który w Tym Co Jest Teraz przechodzi przez Pryzmat Tego Co Jest Teraz PyTeCoJeT i wpada do siedliska myśli (patrz).

Analizą jest proces przetwarzania obrazu we wrażenie otrzymane przez siedlisko myśli. By ułatwić rozważania zakładamy że trwa on nie dłużej niż dt.

Siedliskiem myśli jest teoretyczny przyrząd analizujący obraz o i dający w wyniku wrażenie otrzymane. Siedlisko jest nieskończoną płaszczyzną na która pada obraz.

Przedmiotem jest pryzmat teoretyczny o niedookreślonym kształcie. Jest to więc jednorodna bryła geometryczna o stałej gęstości “G” na ogół różnej od gęstości otoczenia i dwóch nie równoległych powierzchniach przecinających się pod kątem “a”. Pryzmat umieszczony jest w przestrzeni w stałej (o czym w następnych rozdziałach) odległości od siedliska myśli tak że istnieje płaszczyzna (normalna Pryzmatu Tego Co Jest Teraz) prostopadła do ekranu i obu płaszczyzn pryzmatu i zmiennej odległości od M.

Przezeń Patrzącym jest patrzący teoretyczny o niedookreślonej budowie i kształcie. Jest on więc bryłą geometryczną z dwuwymiarowym teoretycznym siedliskiem myśli i teoretyczną przestrzenią wspomnień i wrażeń minionych.

Zdarzeniem elementarnym jest otrzymanie przez Przezeń Patrzącego PP wrażenia otrzymanego - wyniku analizy przez siedlisko myśli obrazu.

Zwracamy uwagę na to że zjawisko jest obiegiem zamkniętym.

Ryc. nr. 1. przedstawia pryzmat teoretyczny, jego cechy charakterystyczne (opisane później) i jego położenie względem Przezeń Patrzącego.

Ryc. nr. 2. przedstawia schemat Zdarzenia. Zwróćmy uwagę na sprzężenie zwrotne - wcześniej nieopisywane zjawisko przechodzenia wrażenia otrzymanego w minione.

Ryc. nr. 3. przedstawia miejsce Zdarzenia i Patrzącego w czasoprzestrzeni.

Ryc. nr. 4. służy pokazaniu Patrzącego jako istoty wydłużającej się z biegiem czasu.

W tym rozdziale zajmiemy się rozważaniami na temat szczególnego przypadku występowania pryzmatu - gdy jest on nieruchomy w czasoprzestrzeni.

Taki rodzaj pryzmatu nazywamy pryzmatem µ.

Położenie pryzmatu tego co jest µ jest stałe w czasoprzestrzeni (nie jest funkcją), stanowi punkt w przestrzeni i czasie. Jest więc niedookreślonym punktem teraźniejszości: µ = P(X,Y,Z,T) gdzie T, X, Y, Z = const. (patrz 1.1).

Przezeń Patrzący PP może otrzymać wrażenie otrzymane (wynik analizy obrazu przez siedlisko myśli) - może nastąpić Zdarzenie elementarne (?), tylko w przedziale czasowym ? = (T-dt,T+dt) .

Warto zaznaczyć że µ nie jest PyTeCoJeT (patrz następny rozdział) Warto przypomnieć że parametry µ (kąty ? i ?) nie są znane lecz są stałe dla pojedynczego pryzmatu (od nich przecież zależy obraz i wrażenie otrzymane).

W tym rozdziale zajmiemy się rozważaniami na temat zachowania się pryzmatu na co dzień - czyli gdy istnieje przez dłuższy czas, lecz nie porusza się w przestrzeni.

Tego typu pryzmat nazywamy pryzmatem ?.

Położenie pryzmatu tego co jest ? jest stałe w przestrzeni stanowi punkt w przestrzeni, nie jest ono jednak stałe w czasie. Pryzmat typu ? jest więc funkcją czasu taką że: ?(t´) = µ´ = P(X,Y,Z,t´) gdzie X,Y,Z = const. i t´ należy do czasu życia PP.

1. ? może nastąpić w dla dowolnego t´ 2. Za każdym razem gdy nastąpi ? obraz i wrażenie otrzymane mogą być inne od poprzednich. 3. Pryzmat typu ? może przestać wpływać na dotąd zniekształcane obszary przestrzeni wrażeń minionych. 4. Może też zacząć. 5. Dwa pryzmaty typu ?, o przekrywającym się położeniu w przestrzeni, ale inaczej poruszające się w czasie mogą znaleźć się w tym samym miejscu czasoprzestrzeni. Ich wzajemne oddziaływanie może przynieść trudne do przewidzenia efekty.

Według autorów ta hipoteza, jako najogólniejsza, stanowi potencjalnie najlepszy opis Pytecojeta.

1. Zmienny w czasie Pytecojet ? przemieszcza się w czasoprzestrzeni, nie przymujemy żadnych upraszczających założeń. 2. Dziedzina funkcji pryzmatu jest ograniczona w czasoprzestrzeni. 3. Funkcja pryzmatu nie musi być ciągła, ani ograniczona, o czym świadczą chwilowe zaniki pamięci pod wpływem nagłych zdarzeń.

1. Nie wydaje się celowe budowanie hipotetycznego Pytecojeta z kilku składowych pryzmatów ?. 2. Pryzmaty µ i ? mogą stanowić kolejne przybliżenia pryzmatu ?

Na skutek wielu różnych wydarzeń prace nad teorią PyTeCoJeTa została przerwana bez zakończenia, tak więc nie ma wniosków, proponujemy jednak kilka doświadczeń, których szczegółowego opisu jednak nie zamieszczamy.

Przyszłym badaczom, entuzjastom naszych koncepcji, którzy będą skłonni rozwijać naszą teorię proponujemy następujące doświadczenia: 1) Okłamać kogoś i po kilku dniach wyjawić mu prawdę. (Tworzymy zdarzenia, następnie nowy pryzmat tego co jest). 2) Spoglądanie na własną przeszłość i na sposób w jaki patrzyło się na swoją przeszłość w przeszłości.

Dziękujemy Uniwersytetowi Warszawskiemu i L.O. 2 za doświadczenia życiowe które skłoniły nas do rozmyślań. Znajomym dalszym i bliższym przekazuję wyrazy uznania - bez was nie mieli byśmy na co patrzeć przez pryzmat.